مدتی پیش خبر فعالیت یك سایت همسریابی مشكوك در فضای اینترنت پخش شد و باعث شد تا این موضوع قدیمی یك بار دیگر سر زبانها بیفتد. این سایت كه البته با شعار ترویج ازدواج موقت راه اندازی شده بود، عملكردی عجیب داشت؛ آنقدر كه مسئولان وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بلافاصله موضوع مجوز داشتن این سایت را تكذیب كردند.
اما همین موضوع بهانه خوبی است تا به این مسئله بپردازیم كه آیا میتوان در میان وبسایتهای اینترنتی به دنبال همسر گشت؟
بنگاه های همسریابی اینترنتی این روزها سروكلهشان در صفحات وب بیشتر از گذشته پیدا می شود. «ازدواج آگاهانه حق شماست»، «در کمتر از یک هفته مناسبترین همسر دنیا را به شما معرفی خواهیم کرد»،«روشهای نوین در ازدواج» و «شیوه علمی در ازدواج هدفمند» و «حضور تمام وقت كارشناسان مجرب در موسسه» از شعارهایی است كه مراكز همسر یابی اینترنتی برای جذب مخاطب استفاده می كنند تا هم بتوانند آمار بازدید كنندگان از سایت را بالاتر ببرند و هم با حق عضویتی كه دریافت می كنند حساب های بانكی خود را بیش از گذشته پر و پیمان كنند.
حق عضویت در سایت های همسر یابی از 50 هزار ریال شروع و تا 800 هزار ریال عضویت برای دو ماه متفاوت است. البته اگر در این مدت همسر مناسب خود را در این سایت ها پیدا نكردید برای حق شارژ مجدد عضویت باید معادل مبلغ اولیه را پرداخت كنید.
بر اساس اساسنامه بیشتر این مراكز، در صورتی كه موفق به ازدواج با فرد مورد علاقه خود شدید نیز باید برای گذر از مراحل مختلف مثل صحبتهای اولیه دوطرف و مشاوره با كارشناسان(البته اگر كارشناسی باشد) باید مبالغی از 500 هزار تا 950 هزار ریال را پرداخت كنید.
این موسسات معمولا روش های كاری شبیه به هم دارند، تهیه بانك اطلاعاتی كه بر اساس عكس داوطلبان تنظیم شده و ترتیب دادن ملاقات بین داوطلبان و البته «همسان گزینی» از شعارهایی است كه این مراكز به هیچ عنوان از آن كوتاه نمی آیند، چرا كه به گفته آنها این روش بسیار پرمشتری است و طی سالهای گذشته جواب خود را پس داده؛ چرا كه داوطلبانی كه به این مراكز مراجعه می كنند در مرحله نخست اصرار بر «هم كفو بودن» دو طرف و انتخاب همسری «همسان» دارند.
